Selam vermek, hal hatır sormak konusu bence sıkıntı değil, olmamalı da. Selam vermeyince insanları kaale almamış oluyorsun, onların da tepkisi aynı şekilde oluyor. Hafif bir gülümsemeyle selam vermek hem basit hem de güzel bir şey bence.quiet yazdı: zannediyorlar ki keyfimden onlarla muhabbet etmiyorum..neyse ki bir kaç gün dayandım.
Ben de üniversiteden mezun olunca herkes ne zaman çalışmaya başlayacaksın diye sormaya başladı. 1 seneyi geçti mezun olalı. (sözde) en iyi üniversitelerin birinin çevirmenlik bölümünde okudum ama okuduğum bölümün de aynı sıkıntısı var. Az biraz yabancı dil bilen kendini çevirmen sanıyor. İlk başta iş bulma konusunda hevesli gibiydim. Herkes "en az 2 yıl tecrübe" istiyor. Çalışmadan nasıl tecrübe kazanılıyorsa. Gerçi artık internette bile "çeviri" siteleri var, bu iş resmen ayaklar altına alınmış, giderek de kötüye gidiyor. O berbat çevirileri gördükçe gülsem mi ağlasam mı bilemiyorum. Çoğu anadilini bile kullanamıyor. Kısacası sektör berbat durumda. Mezun olduktan sonra büyük rahatlama hissettim. Çünkü bölüm beklentilerimin çok çok altında kalmıştı. Doğru düzgün bir eğitim verilmiyordu, sadece adı vardı yani. Belli bir süre sonra daha önce özellikle üniversite döneminde, yaşadıklarımdan dolayı, bunalımdaydım. Senelerce okuduktan sonra elim bomboş kalmış gibi hissediyordum. "self-pity" dedikleri kendi kendime acıyarak geçirdim uzunca bir vakti, anksiyete(endişe bozukluğu) da var tabii. Üniversitedeyken programlamaya merak salmıştım, biraz da yabancı dil falan öğrenmeye çalışıyordum. Ama içimdeki o acıma ve ümitsizlik hissi her şeyden ağır basıyordu. Yanlış olduğunu biliyordum, hatta kendime kendime yerimde olmayı isteyen birçok kişi var ama ben kendi kendime ümitsizliğe düşmüşüm, saçmalıyorsun resmen falan diyordum ama bilinçaltım bana inanmıyordu sanırım.
![biggrin :D](./images/smilies/biggrin.gif)
Sonra bir şekilde yavaş yavaş kendime gelmeye başladım. İnsanın bazı şeyleri anlaması için başından böyle şeyler geçmesi lazım sanırım. Bir musibet bin nasihattan iyidir derler ya. Hala biraz bunalımdayım ama bunun farkında olmak daha farklı, çünkü farkında olunca kabullenmek ve "takmamak" daha da kolaylaşıyor. İnsanı en çok bozan şey kendi içindeki "şeytanlar". Bildiğin şeytanla mücadelesi etmesi daha kolaydır.
Neyse bu aralar programlamaya çalışma üzerine daha çok yoğunlaştım, bu alanda kendimi geliştirmek istiyorum. Daha yolun başındayken ümitsizliğe düşmek kolay ama zor olan engeller karşısında pes etmemek. Kendime sürekli bunları hatırlatıyorum. İşe yarıyor gibi de.
![biggrin :D](./images/smilies/biggrin.gif)
![tongue :p](./images/smilies/tongue.gif)
Gene uzattım bayağı. Nerdeydik. Evet, iş konusu. Bana sorulunca, "Nasip bu işler. Okuduğum alanda çalışma şansım pek yok. Ben de başka şeyler düşünüyorum." diyorum. Daha da sorarlarsa, "Programlama çalışıyorum." diye cevap veriyorum. Çoğu zaman "Nasip." deyip gülüp geçiyorum. Benden cool takılanı yok yani.
![cool [smilie=cool.gif]](./images/smilies/cool.gif)